„წამიყვანე სახლში“ (Take Me Home) არის ფილმი მომვლელზე და ზრუნვის სულმა მოიცვა მთელი პროდუქცია. მწერალ-რეჟისორმა ლიზ სარჯენტმა ეს სრულმეტრაჟიანი ფილმი, მისი პირველი, იმავე სახელწოდების მოკლემეტრაჟიანი ფილმის მიხედვით შექმნა, რომლის პრემიერაც სანდენსზე 2023 წელს შედგა. მასში მთავარ როლს ასრულებს ანა სარჯენტი, მისი და, როგორც კოგნიტური შეზღუდვის მქონე ქალი, რომელიც ზრუნავს თავის მოხუცებულ მშვილებელ მშობლებზე. სინამდვილეში, ეს არის ურთიერთმომვლელთა ოჯახი, რომელთა რუტინები ცენტრალურ ფლორიდაში სიცხის ტალღის დროს ინგრევა. ის, თუ როგორ უმკლავდება ანა თავის ახალ ემოციურ რეალობას, წარმოადგენს სიუჟეტის ბირთვს, და პერსონაჟის ავტონომიის მოთხოვნილების ძიებაში, სარჯენტი გვიჩვენებს უზარმაზარი შინაგანი სამყაროს, მოწყვლადობის, პათოსისა და იუმორის მქონე შესრულებას, თამაშობს რა ისეთი ცნობილი მსახიობების გვერდით, როგორებიც არიან მარსელინ ჰიუგო (30 Rock), ვიქტორ სლეზაკი (მედისონის ოლქის ხიდები) და ალი აჰნი (დიპლომატი). მიუხედავად იმისა, რომ ლიზი ანას მთელი ცხოვრება იცნობდა, ანასთან სრულმეტრაჟიან ფილმზე მუშაობამ ახალი გამოწვევები წარმოშვა, რაც მსახიობებმა და გუნდმა სიხარულით მიიღეს. სასიამოვნოა იმის მოსმენა, თუ როგორ მოჰყავს მას მაგალითი მაგალითის მიყოლებით იმის შესახებ, თუ როგორ იყო მორგებული გადასაღები მოედნის რიტმები და განრიგი ანას საჭიროებებსა და კეთილდღეობაზე. აღმოჩნდა, რომ ეს იყო ერთადერთი მიდგომა, რომელიც იმუშავებდა. მაყურებელი, რომელიც ყურადღებას მიაქცევს ინტიმურ მომენტებს შორის არსებულ სივრცეებს, დააფასებს, თუ რამდენად ახასიათებს შეზღუდული შესაძლებლობები და ზრუნვა თანამედროვე ამერიკულ ცხოვრებას და შესაძლოა შთაგონებულიც კი იყოს იმით, თუ როგორ შეიძლება ზრუნვის რიტუალები გახდეს საფუძველი, რომ წარმოიდგინოთ ნათელი, მიღწევადი მომავალი. აღსანიშნავია, რომ „წამიყვანე სახლში“-მა მილიონი დოლარი მოიგო, როდესაც ლიზ სარჯენტმა და პროდიუსერმა აპურვა გურუ ჩარანმა ის AT&T Untold Stories-ზე, ტრაიბეკას ფესტივალზე 2025 წელს წარადგინეს. ფილმის, რომლის პროდიუსერები არიან ასევე მინოს პაპასი და აღმასრულებელი პროდიუსერი AMPAS-ის ყოფილი პრეზიდენტი ჯანეტ იანგი, მსოფლიო პრემიერა სანდენსზე 26 იანვარს შედგა, ფესტივალის ბოლო წრეზე პარკ სიტიში, იუტაში. **ჟურნალისტი:** „წამიყვანე სახლში“ იმდენად უნიკალურად ინტიმური წამოწყებაა, რომლის შრეებისა და გამოწვევების აღქმა, ვფიქრობ, ბევრი მაყურებლისთვის რთულია, და ალბათ თქვენთვისაც კი, მიუხედავად იმისა, რომ უკვე გადაიღეთ მოკლემეტრაჟიანი ფილმი თქვენს დასთან, ანასთან ერთად. ასეთ წამოწყებაში, როგორ გამოყოფთ პირადს „პროფესიონალურისგან“, თუ საერთოდ გამოყოფთ? **სარჯენტი:** მოხარული ვარ, რომ ასე დასვით შეკითხვა, რადგან ვიტყოდი, რომ არ მგონია, რომ გამიჯვნა არსებობს. ვგრძნობდი, რომ [ფილმში] შესვლამდე ნათლად ვიცოდი, რომ ანას შესრულების ირგვლივ ვიმუშავებდით სივრცეში, რაც არ უნდა შემოეთავაზებინა მას დღის განმავლობაში, და მის ირგვლივ მოვერგებოდით. ვფიქრობ, მოკლემეტრაჟიანმა ფილმმა ნამდვილად დაამტკიცა, რომ ის ვარსკვლავია და ძალიან მიმზიდველია. ყოველთვის ვიცოდით, რომ საქმე მხოლოდ ამ მაგიის შენარჩუნებასა და დაცვას ეხებოდა. ყველაფერი, რაც უნდა გაგვეკეთებინა, ის იყო, რომ არ გაგვეფუჭებინა. ჩემთვის, მთელი ჩემი ნამუშევარი სუპერ პირადულია. ეს არის ნამუშევარი, რომელიც იკვლევს ამ ღრმა ჭებსა და გრძნობებს, რომლებიც მე მაქვს. ასე რომ, ამ თვალსაზრისით, ვფიქრობ, გარკვეული დისტანცია მაქვს მასთან, რომ ვიყო კრიტიკული. მაგრამ ვგრძნობ, რომ პროცესი ასევე მიმართული იყო ანას განვითარების გამოცდილების მისაღებად. ჩვენს პარტნიორთან, Caring Across Generations-თან ერთად, ვისწავლე ტერმინი „რისკის ღირსება“. ბევრ შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ადამიანს არ ეძლევა დიდი რისკების გაწევის საშუალება. მათ არ ეძლევათ უფლება, ჩავარდნენ, და ამ გაგებით, არც წარმატების მიღწევის უფლება აქვთ, და მათ არასოდეს შეუძლიათ მიაღწიონ თავიანთ სიდიადეს. ვგრძნობ, რომ ეს იყო ასეთი „ველური ბარათი“, რომ ის ყოფილიყო ფილმის ლიდერი, ნამდვილად ლიდერი, ფილმის 99% მისი იყო. რაც გასაოცარია, ჩვენს აღმასრულებელ პროდიუსერებს არასოდეს უკითხავთ ეს. არავის არასოდეს უკითხავს, უნდა ყოფილიყო თუ არა ის ლიდერი, იცით? ამიტომ ყოველთვის ვიცოდით, რომ ეს იყო მთელი ფილმი. არ ჰქონდა მნიშვნელობა, რა ხდებოდა ირგვლივ. **ჟურნალისტი:** პრესრელიზში აღნიშნეთ, რომ ეს არის „ანტი-ეიბლისტური“ (anti-ableist) პროდუქცია. შეგიძლიათ მეტი გვითხრათ რას ნიშნავს ეს და რა რჩევას მისცემდით კინორეჟისორებს, რომლებსაც მსგავსი გარემოს შექმნა სურთ თავიანთ პროდუქციაში? **სარჯენტი:** ვფიქრობ, ჩვენ დიდი პროგრესი მივაღწიეთ ფილმებში ფიზიკურ შეზღუდულ შესაძლებლობებზე საუბრისას. მაგრამ ნამდვილად არ გვისაუბრია კოგნიტურ შეზღუდულ შესაძლებლობებზე და იმაზე, თუ რას ნიშნავს ეს გადასაღებ მოედანზე. ვიტყოდი, რომ ეს ყველაფერი ძალიან მორგებული იყო ანაზე და ეხებოდა მასთან, როგორც ინდივიდთან, მოპყრობას. რაც მიყვარს მასში, როგორც პერსონაჟში, არის ის, რომ მისი შეზღუდული შესაძლებლობები არ არის ნათელი, ამიტომ ადამიანებს ნამდვილად უწევთ ყურადღების გამახვილება, მოსმენა და იმის გათვალისწინება, თუ რა არის მისი საჭიროებები. ეს იყო ძალიან არეული სიტუაცია, სადაც ბევრს ვსწავლობდით, მაგრამ ყველას გვქონდა მის გარშემო რესურსები ამ სწავლისთვის. დიახ, პასუხიდან ცოტა გადავუხვიე. არ შემიძლია მკაფიო პასუხის გაცემა. ვფიქრობ, საქმე ეხება გახსნილობას, საუბრებს და იმის ცოდნას, რომ ეს ყველაფერი დამატებითი ღირებულების მომტანი იქნება. ვფიქრობ, მისი ზრდა და მისი თვითგამორკვევა ცოცხალია იმ ფილმში, რომელიც გვაქვს. ასე რომ, ყველა ის მხარდამჭერი სისტემა...