ულრიკე ოტინგერის „სისხლის გრაფინია“: მაკაბრული ვამპირული ვალსი იზაბელ იუპერტთან ერთად

იკონოკლასტი გერმანელი ვეტერანი რეჟისორი ულრიკე ოტინგერი მაკაბრულ იუმორს ოსტატურად იყენებს უნგრელი დიდგვაროვანი, ელიზაბეთ ბატორის, გამოგონილი, თუმცა რეალურ ფაქტებზე დაფუძნებული პორტრეტის შესაქმნელად. თუ ოდესმე გიფიქრიათ იზაბელ იუპერის ეკრანულ, უდროო სახეზე — ალაბასტრისფერ კანზე, იდუმალ ღიმილზე, თვალებზე, რომლებიც ზიზღიან უპირატესობას ნაგულისხმევად გამოხატავენ — და მიგაჩნიათ, რომ მას მხოლოდ მბზინავი ეშვები და პირის კუთხიდან ჩამოღვრილი სისხლის წვეთი აკლია, მაშინ ეს ფილმი თქვენთვისაა. ასევე, თუ ოდესმე გიკითხავთ, როგორი ბიზარული შუაევროპული მუტანტი ბავშვი დაიბადებოდა რობერტ ეგერსის „ნოსფერატუსა“ და უეს ანდერსონის „გრანდ ბუდაპეშტის სასტუმროს“ ქორწინებიდან, შესაძლოა, ის ულრიკე ოტინგერის გროტესკულ ვენურ ვალსს, „სისხლის გრაფინიას“ (Die Blutgräfin), დაემსგავსებოდა. მხატვარი და ფოტოგრაფი, ასევე საკულტო კინორეჟისორი, ოტინგერი გასაოცარი ვიზუალის ძალას შესანიშნავად ხვდება. ფილმი იწყება მომაჯადოებელი სცენით, სადაც მდიდრული ალისფერი ხავერდით მოპირკეთებული ბარჟა ნელა მიცურავს ვენის მიწისქვეშა გამოქვაბულებსა და გროტოებში. ნავის წინა ნაწილზე, გემის კიჩოზე გამოკვეთილი ფიგურის მსგავსად, სამეფო სიმშვიდით დგას იუპერტი, როგორც გრაფინია ელიზაბეთი – შთამბეჭდავი ხედვა სისხლისფერ წითელ კაბაში, ხელთათმანებსა და სამკაულებში, რომლებიც მის სპილენძისფერ თმას ეხამება. ის დრამატულად აფრიალებული მოსასხამით გადმოდის ნავიდან და თანამედროვე ავსტრიის დედაქალაქში ფეხს დგამს. ელიზაბეთი ქალაქში ფეხს დადგამს თუ არა, მაშინვე თვალს შეავლებას ლამაზ ახალგაზრდა ქალს, რომლის ნაზ კისერსაც მალევე ამშვენებს კბილების კვალი. სიცოცხლე მის სხეულს ქალთა საპირფარეშოს იატაკზე სტოვებს. თუმცა, გლამურული დიდგვაროვანი კრემლის შუშის კუბოში ათწლეულების ძილის შემდეგ მხოლოდ დასაპურებლად არ გამოსულა. მას მოსვენებას არ აძლევს ლეგენდარული წიგნის შესახებ ხმები, რომელსაც შეუძლია ვამპირები უკვდავებისგან გაათავისუფლოს, თუ ისინი მის გვერდებზე ცრემლებს დაღვრიან. ეს ალბათ პირველი ნიშანია იმისა, რომ ოტინგერის სცენარი — რომელსაც ნობელის ლაურეატ ელფრიდე იელინეკის დამატებითი დიალოგები ამშვენებს — სიუჟეტური ლოგიკის წვრილმანებზე ზედმეტად არ იდარდებს. მტირალა ვამპირები შედარებით იშვიათია და მიუხედავად ამისა, ელიზაბეთი და მისი ერთგული მსახური ჰერმიონე (ბირგიტ მინიხმაირი, რომელიც დემონურ ლუიზა ბრუქსს ჰგავს), თვლიან, რომ ეს უძველესი ტომი მათი სახეობის არსებობას დიდ საფრთხეს უქმნის. ძირითადად, წიგნი მათ ვენის ისტორიულ ადგილებსა და ბიბლიოთეკებში უცნაურ მოგზაურობაში უბიძგებს, რათა იპოვონ და გაანადგურონ ის. მაგრამ სანამ ამას დაიწყებენ, ვამპირების ბალზე უნდა მივიდნენ, სადაც გრაფინია გრანდიოზულად შემოდის და მას „უბიწოებით ხელშეუხებელ ქალად“ მოიხსენიებენ. (ეს ფრაზა იუპერტს ძალიან უხდება.) იქ არის ადამიანის გვამების ბუფეტი, ვამპირების სიმებიანი კვარტეტი და სოპრანო, რომელიც ვენური სისხლის თვისებებს ადიდებს. შემდეგ კი ნამდვილი გასართობი იწყება. სცენაზე გამოჰყავთ და სვამენ ფორმაში ჩაცმული სიმპათიური ახალგაზრდა მამაკაცების რიგს, რასაც მოჰყვება იგივე რაოდენობის ქალები, რომლებსაც თვალები აქვთ ახვეული და სწორ სამართებლებს აძლევენ, რათა ჯენტლმენებს გაპარსვის შემდეგ ყელი გამოჭრან. „ვახშამი მზადაა!“ ეს ალბათ ბევრად უფრო სახალისოდ ჟღერს, ვიდრე სინამდვილეშია. იუპერტს დაუსრულებლად ვუყურებდი მის სამეფო იმიჯში და სავარაუდოდ, მას ასეთი თვითირონიული სიამოვნება თავისი სასაცილო „დამირეკეთ ჩემს აგენტთან!“ ეპიზოდის შემდეგ არ ჰქონია. მაგრამ ოტინგერი მასთან ბევრს არაფერს აკეთებს, გარდა იმისა, რომ ძვირფასი სამკაულებით მორთულ კოსტიუმებში აცმევს (დიზაინერმა ხორხე ხარა გვარდამ შექმნა ზღაპრული კოსტიუმები), ათავისუფლებს და აძლევს საშუალებას, დიდებულად ილივლივოს მის კუდზე მიბმული სულ უფრო დამღლელი ადამიანების მთელ წყებას შორის, რომლებიც ყველა ერთმანეთზე უფრო უცნაურად იქცევა. მათ შორის არიან ტრანსილვანიელი ნეო-ბატორების წარმომადგენელი, ბარონი რუდი ბუბი (თომას შუბერტი, რომელიც ქრისტიან პეტცოლდის „ალიში“ შესანიშნავი იყო), მწვანეში ჩაცმული დენდი, რომელმაც ოჯახი ვეგეტარიანელობით შეარცხვინა; მისი ფსიქოთერაპევტი თეობოლდ ტანდემი (ლარს ეიდინგერი); მოუხერხებელი ვამპიროლოგები თეობასტუს ბომბასტუსი (ანდრე იუნგი) და ნეპომუკ აფტერბაიტი (მარკო ლორენცინი); და ორი პოლიციელი, მთავარი ინსპექტორი ურწმუნო (კარლ მარკოვიჩი) და ასისტენტი გვიდო დოპლერი (ფელიქს ოიტცინგერი). თავად სახელები უკვე ზუსტად მიუთითებენ უწყვეტი სიურპრიზებისა და უცნაურობის დონეზე, სადაც ყველა პერსონაჟი ექსცენტრიულობას მაქსიმუმამდე ზრდის. ყველაფერი ზედმეტად ხელოვნური ხდება იმისთვის, რომ ჭკვიანური იყოს. სიუჟეტს ემატება ელიზაბეთის ძიება ოჯახის გენეალოგიური დოკუმენტების შესახებ, რათა ისტორიის წიგნებიდან მისი წაშლა აღკვეთოს. მაგრამ ეს ბევრს არაფერს მატებს, გარდა სამი მოხუცი ბატორის წინაპრისა, რომლებიც ნასვამები ქეიფობენ თავიანთ კუბოებში. სუპერ-გამაღიზიანებელი. არის გაჩერებები ლაიფციგის მონასტერში, რომლის კატაკომბები ადამიანის თავის ქალებითა და ძვლებითაა მორთული, რომელსაც ჯვარცმასთან გამკლავებული დედა წინამძღვარი აკონტროლებს; სასაფლაოს მუზეუმი „მორგის კაფეთი“; ქვიარ კაბარე, სადაც ავსტრიელი კონჩიტა ვურსტი (ტომ ნოივირტი) ასრულებს „Rise Like a Phoenix“-ს, ძლიერ ბალადად, რომელმაც ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი მოიგო; და საბოლოო აკ-