ემი უაინჰაუსი სამწუხაროდ, ნაადრევად დაგვშორდა. ლეგენდარულმა მომღერალმა-სიმღერების ავტორმა სადებიუტო სტუდიური ალბომი „ფრენკი“ 2003 წელს გამოუშვა. სამი წლის შემდეგ, მან გამოსცა „Back to Black“ – გარდამტეხი ალბომი, რომელიც მის უმნიშვნელოვანეს მიღწევად იქცა. ეს არც იყო გასაკვირი, რადგან მუსიკალურ სამყაროში ის უზარმაზარი სულით, განუმეორებელი ვოკალური ოსტატობითა და სიმღერების წერის უდავო ნიჭით შემოვიდა. მიუხედავად ასეთი გავლენისა, ვერავინ უარყოფს, რომ მისი კარიერა მუსიკალურ ინდუსტრიაში ხანმოკლე იყო. და ალბათ, რიგითი მსმენელებისთვის უცნობი იყო, რომ მისი უკანასკნელი ჩაწერილი სიმღერა მის არაჩვეულებრივ ნიჭს მოჩვენებითად ლამაზ, მაგრამ ტრაგიკულ მოგონებად აქცევდა. ეს სიმღერა ჯაზის ლეგენდა ტონი ბენეტთან დუეტია, სახელწოდებით „Body and Soul“. უაინჰაუსის ხმაში მარადიული ხარისხი იყო, რამაც არა მხოლოდ მსმენელების, არამედ ბენეტის მსგავსი ლეგენდის გულებიც მოიცვა. ჯაზ მომღერლის ალბომიდან „Duets II“ (რომელშიც ის თანამშრომლობდა ისეთ არტისტებთან, როგორებიც არიან ლედი გაგა, ჯონ მაიერი, მაიკლ ბუბლე, არეტა ფრანკლინი, ქუინ ლატიფა, ანდრეა ბოჩელი, ქერი ანდერვუდი, მერაია ქერი და სხვ.) მისი დუეტი უაინჰაუსთან მუსიკის ისტორიაში უმნიშვნელოვანეს მომენტად იქცა. ეს ჩანაწერი გამორჩეულია არა მხოლოდ როგორც ორი თაობის არტისტის თანამშრომლობა, არამედ როგორც უაინჰაუსის უკანასკნელი ჩანაწერი მისი ნაადრევი სიკვდილის წინ, 2011 წლის 23 ივლისს, სულ რაღაც 27 წლის ასაკში. სიმღერა, რომელიც სიკვდილის შემდეგ, 2011 წლის 14 სექტემბერს, უაინჰაუსის 28-ე დაბადების დღეზე გამოვიდა, მოგვიანებით შევიდა მის სიკვდილის შემდგომ კომპილაციურ ალბომში, სახელწოდებით „Lioness: Hidden Treasures“, რომელიც იმავე წლის დეკემბერში გამოვიდა. „Body and Soul“ თავისთავად შესანიშნავი სიმღერაა. ედვარდ ჰეიმანის, რობერტ სურის, ფრენკ ეიტონისა და ჯონი გრინის მიერ დაწერილი ეს ჯაზ-სინგლი მოგვითხრობს საყვარელი ადამიანისადმი ძლიერ მონატრებასა და ერთგულებაზე, იმდენად, რომ მთხრობელი მზად არის ყველაფერი, სხეული და სულიც კი დათმოს, მიუხედავად უგულებელყოფისა და გულის ტკივილის შეგრძნებისა. გარდა ამისა, სიმღერაში ასეთი ემოცია ბენეტმა და უაინჰაუსმა ნათლად გააცოცხლეს. მაგრამ სწორედ ისტორიამ, თუ როგორ ჩაიწერა სიმღერა, და მემკვიდრეობამ, რომელიც მან გამოცემის შემდეგაც შეინარჩუნა, მიანიჭა მას ნამდვილად მნიშვნელოვანი აზრი. გარდა იმისა, რომ ეს იყო უაინჰაუსის მიერ ჩაწერილი უკანასკნელი სიმღერა, მან ბენეტიც – რომელიც იმ დროს 85 წლის იყო – 2011 წელს „Billboard Hot 100“-ის ჩარტში მოხვედრილ ყველაზე ხანდაზმულ არტისტად აქცია; ის 2023 წლის 21 ივლისს, 96 წლის ასაკში გარდაიცვალა. სიმღერა კიდევ უფრო ემოციური გახდა იმის გამო, თუ რა სილამაზით განმარტეს ის ორივემ, რითაც თაყვანისმცემლებს – და მოყვარულ მსმენელებსაც კი – მწარე-ტკბილი შესაძლებლობა მისცეს, ბოლოს აღენიშნათ უაინჰაუსის საკულტო ვოკალი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ იყო მისი ორიგინალი, ამან არ გააქრო ის ფაქტი, რომ სიმღერამ მის კარიერაში მწვავე ეტაპი აღნიშნა. მაგრამ, რამდენადაც ლამაზი იყო სიმღერა და რამდენადაც ძლიერად და სულიერად შეასრულა უაინჰაუსმა, ამან მისი სიკვდილი კიდევ უფრო ტრაგიკული გახადა, იმის გაცნობიერებით, რომ ასეთ ნიჭსა და ხმას შეეძლო კიდევ მრავალი ათწლეულის განმავლობაში ეარსებინა, მას რომ უფრო დიდხანს ეცოცხლა. „Body and Soul“-ის უკან მდგარი ისტორია როგორც ლამაზი, ასევე სევდიანია, მაგრამ უმეტესად აზრიანი, რადგან ის მხატვრული კავშირის მომენტს წარმოადგენდა, რომელმაც ერთმანეთთან უაინჰაუსისა და ბენეტის მსგავსი ორი ნიჭი გააერთიანა. თავად უაინჰაუსი აღმერთებდა ბენეტს და მას თავის ერთ-ერთ გმირად მიიჩნევდა. მაგრამ უაინჰაუსის მსგავსი არაჩვეულებრივი ნიჭით შეუძლებელი იყო არ აღფრთოვანებულიყავი – თუნდაც ბენეტის მსგავსი არტისტისთვის. მან თქვა: „ემი მიმზიდველი, მხიარული, მომხიბვლელი და სრულიად პროფესიონალი იყო, მაგრამ ცოტა მორცხვი. მან თქვა, რომ ნერვიულობდა, რადგან არასოდეს ჩაუწერია სიმღერა იმ ადამიანთან, რომელსაც თავის ერთ-ერთ კერპად მიიჩნევდა.“ შესაძლოა, მისი კარიერა ტრაგიკულად ხანმოკლე იყო, მაგრამ უაინჰაუსის მემკვიდრეობა აგრძელებს სიცოცხლეს. მხოლოდ ორი სტუდიური ალბომით (ისევე როგორც ერთი სიკვდილის შემდგომი გამოცემით) და ისეთი დაუვიწყარი ჰიტებით, როგორიცაა „Back to Black“ და „Love Is a Losing Game“, მან დატოვა მოგონება, რომელიც სამუდამოდ ჩაიბეჭდება მუსიკის ისტორიაში. მიუხედავად იმისა, რომ გულისამაჩუყებელია იმის წარმოდგენა, თუ რა შეიძლებოდა ყოფილიყო, უაინჰაუსი რჩება ერთადერთ ნიჭად, ვისი ხმა და ხელოვნება აგრძელებს მსმენელთა და მუსიკოსთა თაობების შთაგონებას.